36 வயதினிலே – விமர்சனம்

09-1425875698-jyothika-re-entry-film-titled-36-vayathinile-600

ரொம்ப நாளுக்கு அப்புறம் fullscreenல தான் பாக்கணும் அப்படின்னு முடிவு பண்ண வச்ச படம். கடைசி படம் பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம்மா இல்லேன்னா மொழியா அப்படின்னு வாக்குவாதம் பண்ணா கூட ஜோ முகம் பார்த்து 8 வருசத்துக்கு மேல ஆச்சு. இப்போ அவங்க வயசு கூட சரியா 36 தான் இருக்கும் போல.

மிக அழகான தொய்வில்லாத கதை நகர்த்தலுக்கு முதலில் இயக்குனருக்கும் திரைக்கதைக்கும் ஒரு “ஓ”… மலையாள படத்தின் தழுவல் படம் என்றாலும் கூட திரைக்கதை தமிழ் படத்தின் நிகழ்வுகளுக்கு ஒத்துப் போகிறது. ஒரு சராசரி நடுத்தர வர்க்க மனிதர்களின் வாழ்க்கையை படம் பிடிக்க நல்ல முயற்சி. ஓய்வு பெற்ற அனுசரணையான மாமனார், வாழ்க்கையை அடுப்படியில் கழித்து இரத்தக்கொதிப்பு மற்றும் சர்க்கரை நோயுடன் தொலைகாட்சி நெடுந்தொடர்களில் நேரம் போக்கி வாழும் மாமியார், கனவுகளுக்கும் நிதர்சனதுக்கும் இடையில் மாட்டிக் கொண்டிருக்கும் சுயநலமான கணவன், தலைமுறை இடைவெளியின் வெளிப்பாடாக 13 வயது மகள், இவர்களை எல்லாம் தான் தாங்கிப்பிடிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் தன் சுயத்தை மீட்டெடுக்க முயலும் அரசாங்க கடைநிலை ஊழியரான வசந்தி தமிழ்ச்செல்வன்; இவர்களின் வாழ்கை நிகழ்வுகளை நம் கண்முன் நிறுத்துகிறது படம்.

அன்பு, பாசம் என்ற வார்த்தைகளுக்கு தவறான புரிதலுடன் தன் சுயத்தை இழந்து சற்றே சோம்பேறி எண்ணங்களுடன் வாழும் பலாயிரம் கோடி பெண்களின் உருவமாக வசந்தி தமிழ்ச்செல்வன் (ஜோ). சற்றே சினிமா தனத்துடன் காட்சிகள் வடிவமைக்கப் பட்டிருந்தாலும் உண்மை உண்மையாகச் சுடுகிறது. 13 வயது பெண்ணுடனான காட்சிகள் அனைத்திலும் ஜோ மிளிர்கிறார். சுயநலமான கணவனுடன் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் பெண்களின் தவிப்பை அழகாக வெளிப்படுத்துகிறார். அலுவலக அரசியலின் வெளிப்பாடும் தேவதர்சினியின் நட்புக் காட்சிகளும் சற்று சிரிக்க வைக்கின்றன. அந்த வேலைக்கார பாட்டி, அலுவலக நண்பர், துணிக்கடை முதலாளி, சமையல்காரர், எதிர் வீட்டு தமிழாசிரியர், மாமனாரின் நண்பர் என சின்னச் சின்ன கதாப்பதிரங்களின் பங்களிப்பு அருமை. மிக முக்கியமாக CMO நண்பி, a nice inclusion in story. இதமான பின்னிசை, சுமாருக்கு சற்றே மேன்மையான பாடல்கள்.

மூன்று காட்சிகள் அதில் வரும் வசனங்கள், மொத்த திரைப்படத்தின் சாரமாகப் பார்கின்றேன் நான்:

காட்சி 1:
வேலைக்கார பாட்டி உடல் நிலை சரியிலாத பொது ஜோ பார்க்கச் செல்லும் காட்சி. நெகிழ்ந்தபின் “வாழ்க்கையை 100 வருஷம் வாழுரதுக்கு நமக்கு ஒருத்தர் கூட இருந்துடா போரும்…அந்த ஒருத்தருக்காகவே, அந்த நம்பிக்கையிலேயே வாழ்ந்து முடிச்சுரலாம்” …என்னச் சொல்லும் இடம். அந்த ஒரு நபரைத் தேடி தான் மனித இனமே அலைந்து கொண்டிருகிறது என்பது நிதர்சனம்.

காட்சி 2:
ஜோ தேவதர்சினியிடம் அழும் காட்சி. “நான் தனியாப் பிறந்தவள்…வலியோட வளந்தவள்… பிரசவ வலியோட ஒரு பெண்ணுக்கு பெரிய வலி என்னது தெரியுமா…அவ புருஷன் அவள அவமானப்படுத்துரதுதான்…” ….என்னச் சொல்லும் இடம். சுற்றி அமர்ந்திருந்த பல பெண்களின் விசும்பல்களுக்கு நடுவே, சராசரி இந்திய மனைவிகளின் குரலாகப் பார்த்தேன்.

காட்சி 3:
சுயநலக் கணவன் ஆயர்லாந்து அழைத்துச் செல்ல வரும் இடம். வேலைக்காரி கிடைக்கல, சம்பளம் அதிகம்…என் கூட உடனே புறப்படுனு…”உண்மையை சொன்னதுக்கு Thanks” னு ஜோ சொல்லுற காட்சி … மகள் செண்டிமெண்ட் கொண்டு தன் சுயநலத்தை கொடூரமாக கணவன் வெளிப்படுத்தும் இடம்… “who decides the expiry date for a women’s dream?” என்று ஜோ கணவனை எதிர்கொள்ளும் இடம் ….அருமையான வசனங்கள்…. இந்தக் கேள்விக்கு விடை தெரியாமதான் பலபேரு வாழ்கையை நகர்த்திக் கொள்கிறார்கள் என்பது மற்றுமொரு நிதர்சனம்.

ஜனாதிபதி சந்திப்பு, அமைச்சர் பெருமை படபேசுதல், மீண்டும் ஜனாதிபதி சந்திப்பு, FB காமெடி என சில பல சினிமாத்தனமான கோர்வைகளை தவிர்த்துப் பார்த்தால் நடுத்தர வர்க்கப் பெண்களின் மனநிலையை பிரதிபலித்த முயற்சிக்குப் பாராட்டுக்கள்…

எல்லாக் காட்சிகளும் கதாப்பாத்திரங்களும் ஜோதிகாவின் சிரிப்பு மற்றும் நடிப்பின் முன் மற்றுமொருமுறை திரையில் மங்கிப்போயின என்பது உண்மை ….

Welcome Back ஜோதிகா!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *